Biegówki. Biegam sobie (1.02.2009)

Kolejny wypad przyszedł dość nieoczekiwanie. Aura w ciągu tygodnia nie dawała nadzieji na bieganie w weekend. Mnie samą też dopadł leń i nie miałam ochoty tłuc się w Beskidy z biegówkami, więc planowałam leniwy weekend. A tu w piątek zaczęło sypać

W sobotę też. Jednak cały czas coś kapało z dachu, a z większości dróg śnieg spływał raz dwa.Hasło padło wczoraj. Dalej sypie! Napadało całkiem przyzwoitą pierzynkę. Od wczoraj co chwila wyłaziłam na dwór, macałam śnieg i zaglądałam na termometr. Nauczona poprzednim doświadczeniem porządnie nasmarowałam narty, żeby mi się śnieg nie lepił. Plan był przebiegły. Zdążyć, zanim słońce wyjdzie na dobre i ogrzeje te namiastki warunków narciarskich. Dzisiaj rano na termometrze -3...

Pies wołany do skutku. Trochę to trwało, ale było warto. Mucha była wniebowzięta! Podejście ulicą trwało wieki. Tymbardziej, że przyłożyłam się do sparowania i narty były bardziej śliskie, niż kiedykolwiek. Oczywiście klistrem dalej nie dysponuję... Nawet je trochę kijkiem przecharatałam, żeby nie wisieć cały czas na kijach. Dalej pozostaję pod wrażeniem łusek, które widziałam z bliska po raz pierwszy w ten piątek w sklepie. Zakochałam się! Wyobrażam sobie to przyspieszenie! Mmmm!

Tymczasem poddałam się i w połowie ulicy skręciłam między domy. Zaszaleję i zrobię kółko w przeciwnym kierunku. Dziwnie. Ale przynajmniej nie pod górkę. Ogólnie śniegu mało, ale da się jechać. Chaszczing wykluczyłam. W pierwszym odcinku jechałam na ciekawej mieszance śniegu i liści. Całkiem przyjemnie, przynajmniej bez kamieni. Ze mnie już jest taki rudzki wyjadacz - mam już ulubione odcinki. Zamierzałam pylnąć się tam i spowrotem cywilizowanym odcinkiem, na którym zawsze się tak przyjemnie rozpedzić, ale na horyzoncie pojawił się człowiek z psem północy, więc ja i mój pies typu pimpek przecięłyśmy cywilizacyjny trakt i ruszyłyśmy dawno nie uczęszczaną ścieżką ku autostradzie. Uroczy zakątek. Wąska, krzywa ścieżka. Gdzieniegdzie szczelina w grubym lodzie przysypanym sniegiem, odsłaniała bagienka i szemrzące wody. Spłoszyły się trzy sarny i uciekły z młodnika w starszy las. Ja doszłam do autostrady i szutrową drogą podreptałam w górę. Okropny odcinek. Przy grubszym śniegu na pewno wiekla przyjemność. Dzisiaj pod warstwą śniegu żwir nie pozwalał na ani jedno pociągnięcie nartą. W końcu doczłapałam do bardziej zaśnieżonego leśnego traktu. Po czymś takim - czysta przyjemność!Przerwa na podziwianie widoków. Słońce akurat wyszło nad pagórek i rzuciło cienie drzew do mocih stóp. Fuj! Powiało poetyzmem!

Potem pięknie się rozpędziłam na grubej warstwie śniegu. Nie długo. Leśnicy urządzili sobie wycinkę w ogolicy węzła traktów i pozwalali drzewa na drogę, żeby im ludzie tego drwna nie ukradli. Przeserdecznie pozdrawiam leśników! Żeby ich... Darz bór!

Dzięki uprzejmości panów z piłami mogłam przetestować różne techniki pokonywania przeszkód. Przechodziłam nad, pod, bokiem, frontalnie, okrążałam... Czysta przyjemność...Potem jeszcze przejażdżka po zaśnieżonej prostej, spłoszenie kolejnego trio leśnych rogaczy i zjazd ulicą do domu. Przyjemny ubity śnieg, na nim warstewka świeżego. Raj! Pozycja asekuracyjna cichego szoguna, niespieszne odpychanie się kijami, rozdawanie serdeczności sąsiadom odśnieżającym akurat swoje podjazdy... Żadnej wywrotki! Bosko!